Televizyon izleyicisinin gazete- kitap-dergi-internet sitelerinin okuyucusundan çok daha fazla olması, etkisinin çok daha fazla olması anlamına gelir. Toplumu bu denli etkileyen bir iletişim aygıtının da etkisi ağırlığınca olmasa da kendisini ciddi bir eleştiriye tabii tutması gerekliliğinin bir göstergesidir.

Medya mensupları, patronları başka işlerle meşgul oldukları için böyle bir öz eleştiri yapmalarını beklemek anlamsız olur. Kontrolsüz yayınları, ayrımcılığa iten dizi diyalogları, suça teşvik eden haberleri ile medya (böyle giderse) hem akademik sahaya hem de yazarlara çok malzeme verecek gibi. Bahsettiğim medyanın malzeme ettiği cinayetler, tecavüzler, gasplar değil… Bahsettiğim medyanın dili…

2000’li yılların başından beri medyada bir televole ağzının oluşması bu ağzın gençlerin diline sonraları da yaşamına girmesi çok tartışıldı, düşünüldü…
Yıllar önce Cumhuriyet gazetesinde Emre Kongar bu süreci şöyle değerlendirmişti:

"Televole Dili ve Istakoz Zehirlenmesinden Dilin Kirlenmesine”
Bu yazının başlığı zihnimden hiç çıkmamıştı, o günlerden bugünlere medyada çok şey değişti medyanın postmodern dönemindeki bu hızlı yozlaşmasını geçenlerde Akşam Gazetesi’nden Nihal Kemaloğlu çok etkileyici kaleme aldı:

“

Ekrandaki Akıl Sürçmesi”… Türkiye, ekranlarda soyunuyor, adeta pornografik bir eda ile kendinden çok uzağa savruluyor.”

Ekrandaki akıl sürçmesini bugün daha iyi gördük. Cem Garipoğlu’nun teslim oluşu, mahkemeye çıkarılışı, maktulün ailesinin acısı, testere, sperm, kan, gitar kutusu… Evet ana haberler bugün yani 17-09-2009’da şiddetin pornografisiyle bültenlerine başladılar.
Çok çok acı ki TRT1 dahi bu konuyu gündemin başına taşıdı…

Neydi yaptıkları?
Karabulut ailesinin hakkını aramak mı?
Garipoğlu ailesi adına kamuoyunu yönlendirmek mi? (Çocuk Cem)
Vahşice işlenmemiş olsa da ( bilim öldürdükten sonra kesmeyi vahşice kabul etmiyor) bir cinayet üzerinden bilgi vermek mi?
Genel yayın yönetmenlerinin bir bildiği vardır! Ama unuttukları bir şey de var
“İnsan Olmak”
İnsan demek sevgi demek ümit demek… Bu haberleri izleyenlerin neye ümidi olacak?

Günümüz psikologları normalliği şöyle tanımlarlar:
"Normallik bir süreçtir, ve normal davranış, biribiriyle etkileşim durumunda olan sistemlerin ortak bir ürünüdür."
Medya, yalnızlığın kol gezdiği dünyada “birbiriyle etkileşim” denilen organ oluyor. Buna facebook, intrenet, gazeteyi de dahil edebiliriz. Ve biz bugün şeytanın avukatından “çocuk cinnet getirmiş, kıskanmış, yapmış” gibi cümleler duyduk!
Şunu düşündürmeye çalıştılar, “normal efendim, kıskanırsan, sevgiden, her şeyi yapabilirsin, kesersin, dikersin vs…”
Medya dili ne kadar fütursuz farkında mısınız?
Tecavüz, cinayet, çocuk p, yağma…
Bu suçlar iddia kapsamında bile olsa gazeteler, tv.ler, nasıl da malzeme yapıyorlar, adeta heran heryerde bu anormal suçların işlendiği hissini veriyorlar.(http://www.E-Kadinca.com)

Sonra toplumda, insanlardan korkan, öfkesini kontrol edemeyen, kaygılarının önüne geçemeyen nevrotik kısırdöngüye kıstırılmış gençler ve çocuklar görünce de “aaa bize ne oluyor, topluma ne oluyor” diye soruyoruz.
Ekrandaki akıl sürçmesi etkileşim halindeki sistemlerin bir parçası olarak topluma geçiyor. Televizyonları bir miktar fazla seyredenler her attıkları adımı ürkütücü bir tehdit olarak algılıyorlar.
Hatta Cem Garipoğlu bile…
Anneannesi geçen ay bir açıklama yapmıştı:
“Cem çıkacak ama medyadan korkuyor, Apo katilini bile benim kadar kötü göstermiyorlar. " Demişti.
Deli deliyi görünce sopasını saklarmış.
Fütursuzca cinayet işleyen biri bile fütursuzca yayın yapan medyadan korkuyor.
Bu korku hiç öyle kamuoyu baskısı falan değil. Medya, olan suçun üzerine gitmiyor ki, olmayanı da katarak bir karabasana dönüştürüyor.
Bilge Köyü Katliamı’nın üzerine neden gidilmedi, ya da atanamayan öğretmenlerin sorunları neden gündemde değil, okul açılıyor acaba kaç sınıf öğretmensiz, kaç üniversite de bir profesör bile yok…!!! Oooo ülkemiz büyük, gerçek sorunlarımızın sayısı çok, hadi bakalım bırakın şiddetin pornoıgrafisini bu sorunlu alanlara el atın!(http://www.E-Kadinca.com)

Habercilik, gazetecilik gibi mesleklere yönelen gençlerin ayrı bir eğitimden daha geçmesi gerekir diye düşünüyorum. Bu kişiler, hayatın sınırlı olduğunun ve birgün sona ereceğinin daha çok farkında olmaları gerek . Aaa evet onlar ölümün farkında kan, cinayet, şiddet vs… o neleri görüyor, adliye hastane muhabirleri vss…
Görüyorlar ama yüzleşmiyorlar…
Yüzleşseler, “insan” olmayı fark ederler… İnsan olan sınırlılığını bilen bu kadar vahşice yayınlara imza atmaz. A-ta-mazzz...